ภาพถ่ายหุ่นเด็กชาย, เทศกาลละครกรุงเทพ ๒๕๕๓
โดยบังเอิญ, เทศกาลละครกรุงเทพกำลังโลดแล่นในวันที่ฉันเลือกจะไปเดินเล่นบนถนนเส้นพระอาทิตย์
มันไม่บ่อยนักหรอกที่งานดีดีจะถูกเอาออกมาตั้งข้างนอกห้องและอาคาร เพื่อที่ใครใคร คนธรรมดา
เด็กประถมผู้นุ่งกระโปรงสีน้ำเงินที่เพิ่งกลับจากโรงเรียน
คุณป้าที่ยืนขายกาแฟโบราณ
คุณยายในเสื้อลายดอกไม้สีสดที่นั่งจับมือกับสามี
รวมไปถึงผีเสื้ออย่างฉัน ได้เสพศิลปะแขนงหนึ่งโดยที่ไม่ต้องมีพื้นเพเป็นศิลปินหรือมาจากสังคมเด็กแนว
ในช่วงที่ตะวันกำลังกลับบ้าน
ฉันนั่งลงข้างๆเด็กประถมผมสั้นเหนือติ่งหู
ดูละครใบ้ของกลุ่มเบบี้ไมม์
หัวเราะให้กับความเงียบของพวกเขา
ฉันทิ้งตัวลงบนสนามหญ้า ข้างๆสาวออฟฟิศที่แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด
ดูละครหุ่นเชิดเล็กๆที่มีฉากหลังเป็นสีดำ
ผู้ชายตัวสูงกำลังเชิดหุ่นเด็กชายหน้าตาเศร้าโศกและเบื่อโลก
ฉันจำได้ว่าฉันชอบละครหุ่นเรื่องนี้มาก
น่าเสียดายที่ฉันจำชื่อของมันไม่ได้และจำไม่ได้แม้กระทั่งเรื่องราวทั้งหมด
อย่างเดียวที่เหลือคือภาพถ่ายเด็กชายจากฟิล์มม้วนที่ใช้ไปในเย็นวันนั้น
หุ่นเด็กชายหน้าโศกหน่ายโลกเรียกความประทับใจจากฉันได้ทุกครั้งที่มอง
เขาทำให้ฉันรู้สึกว่า, อย่างน้อยก็ยังมีเด็กอีกคนที่ต้องจมจ่อมอยู่กับความไม่สวยงามของโลกไปพร้อมๆกับฉัน
